Een stapje terug..

Een samenspel van ontwikkelingen heeft mij doen besluiten om mij tijdens de eind april gehouden jaarvergadering van de Seniorenvereniging Haarlemmermeer-Noord niet opnieuw verkiesbaar te stellen voor een bestuursfunctie. Geen schokkende ontwikkelingen maar bovenal een gevolg van het ouder worden en de veranderingen die daar direct verband mee houden. Een viertal jaren geleden ging mijn lopen symptomen van het verouderen vertonen, de snelheid verminderde en soms voelde het voor mijzelf aan alsof er over straat gezwabberd werd, zonder daarbij te diep in het glaasje te hebben gekeken. Minder vertrouwenwekkend maar geen reden om er niet meer op uit te gaan, het openbaar vervoer was in al zijn vormen nog goed bereikbaar en toegankelijk dus wat lette mij om elders in het land lezingen en vergaderingen bij te wonen. Vergaderingen die mij op de hoogte hielden van de laatste en belangrijkste ontwikkelingen op het gebied van Zorg en Welzijn en alle daarmee verband houdende voorzieningen voor ouderen.  De wijsheid daaruit op gedaan kon dan maandelijks via mijn rubriekje in ons afdelingsblad weer aan u doorgegeven worden en dat schonk mij de benodigde voldoening.

 

Twee en half jaar geleden veroorzaakte een klein verkeersongelukje naast de vermindering van mijn loopvermogen ook het verlies van mijn stabiliteit en wel zodanig dat er een rollator nodig was om mij staande te kunnen houden en een scootmobiel voor het overbruggen van de wat grotere afstanden. Op zich geen ramp want met beide hulpmiddelen red ik mij prima, alleen komt het mijn mobiliteit over de grotere afstanden niet ten goede. De hulpmiddelen komen goed van pas waar het de kortere afstanden betreft, maar voor de  langere afstanden ben je als snel aan gewezen op het Openbaar Vervoer en dat is met een hulpmiddel een stuk minder toegankelijk en zonder hulp van derden vrijwel ondoenlijk. Er zijn wel is waar landelijk meerdere regelingen zoals Regiotaxi en Valys getroffen, die tegemoetkomen aan het vervoer voor mensen die afhankelijk zijn van een hulpmiddel, maar dat werkt minder optimaal als men gebonden is aan een strak opgesteld tijdschema zoals dat veelal gebruikelijk is bij lezingen en vergaderingen die bezocht worden als ondersteuning van de belangenbehartiging waar het mij om gaat. De praktijk leerde mij al snel dat er met dit aangepaste vervoerssysteem vrijwel nimmer sprake is van een bijtijds ter plaatse arriveren en dat je veelal ook weer veel te vroeg opgehaald wordt, beide situaties minder bevorderlijk voor het lobbyen en het na bespreken van de behandelde onderwerpen met de overige deelnemers van een vergadering. Wat toch veelal als de  belangrijkste momenten van degelijke bijeenkomsten werd ervaren. Dit speciale vervoer voor mensen aangewezen op het gebruik van een hulpmiddel is natuurlijk goed bedoeld, maar je bent daarmee wel afhankelijk van een buitenstaander en daarmee verlies je voor een belangrijk deel de eigen tijdsindeling en dat maakt de eigen inzet een stuk minder profijtelijk.

 

In de nabije omgeving van Hoofddorp is alles en iedereen met behulp van rollator en scootmobiel goed bereikbaar, alleen zijn deze hulpmiddelen minder geschikt om daarmede bij mensen het huis binnen te rijden, zeker niet als deze  ook nog eens goed nat geregend zijn. En daarmee ben ik ernstig beknot geraakt in mijn meest gebezigde activiteit binnen de ouderenbonden, waarbij de mensen thuis bezocht werden om hun behulpzaam te kunnen zijn bij lastige aanvraagformulieren voor een Wmo-voorziening, een bijstandsuitkering of voor het geven van een nadere uitleg over de in een stadhuistaal opgesteld schrijven van de overheid of gemeente, Dit was veruit mijn meest intensieve taak die vervuld werd namens de ouderenbonden en tegelijkertijd ook de taak waar de meeste voldoening aan werd beleefd. Helaas zijn mijn mogelijkheden in deze met de afhankelijkheid van hulpmiddelen vrijwel geheel te niet gegaan, wat niet alleen zeer spijtig wordt geacht, maar wat mij gelijk minder gelegenheid biedt om als belangenbehartiger binnen onze afdeling te blijven functioneren.  De mensen die om hulp verzoeken bij mij thuis uitnodigen is geen werkbaar alternatief, ten eerste niet omdat het veelal mensen op leeftijd betreft die zich ook moeilijk verplaatsen, maar ook niet omdat bij een hulpvraag vrijwel altijd belangrijke gegevens vermeld dienen te worden en die heeft men dan bij mij op bezoek gekomen niet bij zich. Bij het de mensen thuis bezoeken was dat nimmer een probleem omdat het gevraagde dan in alle rust even opgezocht kon worden.

 

Een ander zich voordoend gemis komt voort uit de steeds verder doorgevoerde bezuinigingen van de diverse overheden. Belangenbehartigende organisatie die waardevolle informatie naar buiten brachten en waar via voorlichtingsbijeenkomsten kennis van genomen kon worden of zelfs behulpzaam waren bij een gewenste ondersteuning, zijn de laatste jaren stuk voor stuk  hun subsidie voor een deel of in zijn geheel  kwijt geraakt en hebben hun werkzaamheden daarmee moeten beëindigen of moeten daarvoor forse bedragen in rekening brengen. Dit betekent een fikse aderlating voor de belangenbehartiging in zijn algemeenheid en niet alleen voor de diverse ouderenbonden maar ook voor patiëntenorganisaties. Daarvoor in de plaats mogen wij meer participeren, dat wil zeggen meepraten over kwesties die van belang zijn voor een organisatie en zijn leden, een leuk bedachte optie maar dan wel een optie die nauwelijks enig nut oplevert en in vele gevallen ook niet werkt. Het resultaat is dan ook duidelijk waarneembaar er komt nauwelijks, of in een veel te laat stadium, nog een gedegen informatie tot ons en daarmee wordt dan constant achter de feiten aangelopen. Zeer funest voor de belangenbehartiging en tegelijkertijd weinig bemoedigend.

Deze complicatie van factoren belemmerde de afgelopen maanden in een toenemende mate mijn mogelijkheden als bestuurslid van uw ouderenbond, zodanig zelfs dat mij tijdens de maandelijkse bestuursvergaderingen veelvuldig een gevoel van overbodig zijn overviel. Mijn inbreng mogelijkheden werden steeds minder en dat heeft mij dan ook doen besluiten om mij niet meer verkiesbaar te stellen voor een nieuw termijn als bestuurslid. Ik had mij dit anders toebedacht, maar het hoort gewoon bij het ouder worden en dat dient als algemeen voorkomend geaccepteerd te worden. Overigens verdwijn ik daarmee niet geheel en al achter de schermen, want met behulp van de computer blijf ik mij inspannen om nog zo veel mogelijk op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen op het gebied van de Zorg en Welzijn, speciaal waar het de ouderen betreft. De belangrijkste bevindingen uit dat napluiswerk zullen dan weer via Informeer en/of de nieuwsbrief aan u door gegeven worden en roept dit laatste vragen bij u op dan kunt u mij altijd, evenals voorheen gebruikelijk, voor een nadere toelichting benaderen.

 

Als bestuurslid neem ik hierbij, met enig weemoed en met veel dank voor het in mij over een zeer lange periode gestelde vertrouwen, afscheid van u allen.

  =+=+=+

 

[Naar overzicht]