Verwarde tijden.

Veelvuldig wordt mij de laatste tijd de vraag gesteld of ik gezien mijn leeftijd niet bevreesd ben voor het momenteel rondwarende corona-virus. Daarop krijgen vragenstellers keer op keer het antwoord dat dit niet het geval is. Niet omdat de wens om nog enkele jaartjes op deze aardbol te mogen vertoeven is verdwenen, maar meer uit realiteitsoverwegingen. Bijna de 94 jarige leeftijd bereikt hebbende behoor ik tot de risicogroep, raakt het virus mij, dan zij het zo en mag dit als een normaal realistisch gevolg worden gezien op het behalen van de hogere leeftijd. Bij elk begin behoort nu eenmaal een einde en als dat zich via het corona-virus aanmeldt dan zij dat zo. 

 

Je daar zorgen over maken komt mij als onrealistisch en totaal zinloos voor, te meer daar er persoonlijk in volle tevredenheid terugzien mag worden op een redelijk goed geslaagd leven met al zijn ups-and-downs. Mijn werkzame levensperiode deed mij regelmatig voor langere tijden als field-manager in derde wereldlanden verblijven, waarbij de opbouw van technische installaties in goede banen geleid moest worden. Dit betekende dat ik mij dagelijks te midden van de inheemse bevolking in al zijn gradaties bevond, waardoor er een wat ruimer inzicht verkregen kon worden van het dagelijks leven, inzichten en gewoonten van de diverse bevolkingsgroepen elders op deze aardbol. Voor mij van onschatbare waarde, wat zeker als de grondslag gezien mag worden van een tevreden terugkijken op wat het leven mij heeft geboden. Dit kan en zal niemand mij afnemen, ook het corona-virus niet.

 

Het voorgaande betekent niet dat ik levensmoe ben, daar is beslist geen sprake van want ik wil er nog graag enkele jaartjes aan vast knopen, waarbij het bereiken van de 100 jarige leeftijd mij als een aardig richtpunt voorkomt. 100 jarige leeftijd bereiken....Om dit te kunnen bereiken tracht ik zoveel mogelijk elk risico van een besmetting met het thans heersende virus te vermijden, wat inhoudt dat er meer dan voorheen in huis verbleven moet worden en het regelmatig binnenhalen van de dagelijkse boodschappen een problematische opgave is geworden. Dit laatste vooral omdat je als oudere een wat minder welkome gast in de supermarkt en winkels bent geworden, zeker als je daarbij ook nog aangewezen bent op een rollator of een scootmobiel. Dit alles bijeen drijft je ongewild in de richting van vereenzaming, gelukkig wordt dit in mijn geval doorbroken door de kinderen die mij beurtelings bezoeken met inachtneming van de voorgeschreven afstand en mij daarbij voorzien van de dagelijkse behoeften aan benodigde etenswaren. Daarnaast vul ik met veel genoegen mijn tijd met het opstellen van mijn levensverhaal. ..reden om het corona virus buiten de deur te houden...Dit nadat mij gaandeweg duidelijk was geworden dat mijn kleinkinderen meer dan belangstellend waren naar de belevenissen vanaf mijn prilste levensjaren tot op heden. Vooral de bizarre tijden van voor en tijdens de tweede Wereldoorlog hadden hun interesse, maar zeker ook de opgedane ervaringen bij mijn  werkzaamheden buiten Europa, zoals in Indonesië, India, Kuwait, Libië, Mexico en Venezuela. Los van dit alles is het op schrift stellen van deze wetenswaardigheden ook een bijzonder aangename bezigheid voor mij, het brengt gebeurtenissen uit het verleden met al zijn voor en tegens weer tot leven en doet mij opnieuw beseffen dat ik een bevoorrecht mens ben geweest, door op deze wijze een kijkje te kunnen nemen in de levenswijze gewoonten en inzichten van andere volken. Al met al een duidelijk reden om het corona-virus nog even buiten de deur te houden, want dit levensverhaal is nog maar voor de helft gereed.

Het corona-virus COVID-19 heeft tot op heden al veel verwarring teweeg gebracht en gevreesd mag worden dat het daarbij niet zal blijven. Ouderen in verzorgings- en verpleeghuizen zijn hevig in verwarring gebracht door het sluiten van de deuren voor hun bezoekers, een maatregel waarbij de voor hen onmisbare contacten met partners, kinderen en kleinkinderen plotseling niet meer mogelijk bleek te zijn. Gelukkig is men ten tijde van het opstellen van dit artikeltje tot enige verlichting over gegaan, zijn de deuren weer op een kiertje geopend en kan er wekelijks een speciaal verkozen familielid op bezoek komen. Dit is weliswaar een noodoplossing, maar in ieder geval beter dan helemaal geen bezoek al doet het wel de vraag rijzen of deze noodzakelijk bescheiden aanpassing niet nog meer verwarring bij een groot deel van de ouderen te weeg brengt. Men moet het maar kunnen begrijpen, waarom het ene familielid wel mag komen en de ander niet.

Ook de jongeren hebben het behoorlijk moeilijk met alle voorgeschreven beperkingen. Zij bevinden zich in een levensfase waarbij het stappen en lol maken met leeftijdsgenoten van groot belang is, evenals het ontdekken van nieuwe mogelijkheden en het uitproberen van mogelijke toekomstige relaties. Beide groepen hebben het dus, ieder op de geëigende manier, moeilijk met de aanbevolen virus-beperkingen, maar vele malen verontrustender is het dat dit tot grote tegenstellingen tussen jong en oud leidt. Jongeren beklagen zich dat zij veel van hun vrijheid moeten opofferen ter wille van de veiligheid van Ouderen die alle geneugten des levens al binnen gehaald hebben. Daar in tegen verwijten Ouderen de Jongeren een gebrek aan solidariteit en te veel met het eigen belang bezig te zijn. Beide groeperingen verliezen daarbij wel enigszins de realiteit uit het oog, want het gaat niet om wie zich het meest benadeeld voelt, maar om hoe kunnen wij gezamenlijk ongeschonden en zo goed mogelijk uit de malaise geraken, die veroorzaakt is door een levensbedreigend virus.

De daarvoor ingestelde voorzorgsmaatregelen zijn dan ook niet bedoeld om de belangen van Oud boven Jong te stellen, maar bovenal om een dreigend schadelijke effect zoveel mogelijk binnen de perken te houden....deze beproeving beter aan kunnen.. Geven wij in gezamenlijkheid gevolg aan dit laatste, dan valt er over en weer niets te verwijten en zullen wij met ons allen deze beproeving beter aan kunnen.

Los van het voorgaande is het mij overduidelijk dat alle ontwikkelingen rond de confrontatie met het corona-virus vooral zorgelijk zijn voor de jongeren, daar alle Corona-gerelateerde maatregelen onvermijdelijk een enorme stempel op de nabije toekomst gaan drukken. Werkgelegenheid en economie krijgen het zwaar te verduren en met het ontstaan van een hevigere crisis dan de banken-crisis van 2008 zal dan ook ernstig rekening gehouden moeten worden. Geen hoopvol vooruitzicht als je nu jong bent en je toekomst nog moet opbouwen of daar nog druk mee bezig bent. Veel van wat nu als normaal bereikbaar beschouwd wordt, zal na de virus-pandemie lastiger haalbaar zijn en zal meer inspanning en opoffering gaan vergen. Voor Jongeren de tijd om zich daar alvast op voor te bereiden en zich daar serieus op in te stellen, want er wacht hen een lastige tijd. Echter geen onmogelijke tijd als men maar bereidt is met om de problemen met een gezamenlijke aanpak het hoofd te bieden en op te lossen. Dat dit zeer wel mogelijk is hebben de 90-plussers van nu in het verleden bewezen, door na het beëindigen van de tweede Wereldoorlog met veel opoffering, lange werkweken en lage lonen, een berooid en leeggeplunderd Nederland weer om te vormen tot een welvarende natie. Een opgave wat de nodigen inspanningen vereiste, maar waar ook de Jongeren van nu veel profijt van hebben ondervonden.

 

Hoewel het mij duidelijk is dat beide situaties niet aan elkaar gelijk zijn, valt er voor mij toch wel enige overeenkomst te bespeuren in de benarde omstandigheden waar men anno 1945 mee werd geconfronteerd en die nu dreigen te ontstaan ten gevolge van alle maatregelen rond het corona-virus. Economie en werkgelegenheid zullen ongetwijfeld problematischer worden, de staatsschuld zal flink oplopen en dat zal allemaal een stevige aanpak vergen. Geen eenvoudige opgave, maar wat de jongeren van 1945 hebben weten te klaren, moeten de jongeren van nu ook aankunnen. Dus kunnen wij hiermee besluitend stellen; Het zijn verwarrende tijden, maar daar laten wij ons niet door in verwarring brengen.

 

=+=+=+

[Naar overzicht]