Ouderen komen flink in de knel met het corona-virus  

Begin dit jaar werden wij overrompeld door het corona-virus wat al heel snel wereldwijde proporties aannam. In vele landen werd er in allerijl overgestapt naar een reeks van voorzorgsmaatregelen, die de schadelijke gevolgen van dit virus zoveel mogelijk moesten indammen. Zo ook in Nederland en dat heeft ons leventje er niet gezelliger op gemaakt, wij moeten meer in huis blijven, binnen- en buitenshuis meer afstand van elkaar houden en het dagelijks boodschappen doen werd er ook niet makkelijker op. Werd er algemeen gehoopt dat al deze maatregelen slechts enkele weken zouden duren, inmiddels is het wel duidelijk geworden dat al deze beperkingen van langere duur zullen zijn en dat wij een heel ongezellige zomerperiode tegemoet gaan.

Ten opzichte van het begin van de crisis zijn de problemen alleen maar verergerd omdat er geen goed bestrijdingsmiddel tegen dit virus voorhanden is en er een groot tekort is aan beschermende kleding, handschoenen en mondkapjes. Stuk voor stuk verontrustende constateringen wat nog eens extra wordt versterkt met de dreiging van onvoldoende ziekenhuiscapaciteit waar het de opname voor intensieve care patiënten betreft, met als gevolg dat patiënten met andere ernstige ziekteverschijnselen zoveel mogelijk uit de ziekenhuizen geweerd worden. Een zeer bedenkelijke maatregel wat tot kwalijke gevolgen kan leiden. Brengt de virus-dreiging al een grote onrust bij kwetsbare ouderen te weeg, de verminderde ziekenhuisopname mogelijkheden voor niet corona-patiënten zal dit zeker niet in een mindere mate hebben veroorzaakt. Natuurlijk is het hier voor de ziekenhuizen en zorginstellingen een kiezen uit twee kwaden geweest, maar het is bepaald wel verontrustend dat zowel het corona-virus als de ziekten met een levensbedreigende inslag, zoals hart, long en luchtweg problemen, extra bedreigend zijn voor vele kwetsbare ouderen en chronisch zieken. Beide groepen komen dan ook met de corona-virus dreiging extra in de knel en dat mag onze overheid in een zekere mate aangerekend worden. De laatste jaren heeft men zich bovenal beijverd om tot zoveel mogelijk bezuinigingen in de zorg te komen, ziekenhuizen werden gesloten, het aantal bedden in de zorginstellingen sterk verminderd en kwetsbare mensen met nadruk naar de eigen verantwoordelijkheden en zelfredzaamheid verwezen. Maar aan een passende omvang van beschermende middelen en voorzorgsmaatregelen voor het zorgpersoneel en het beschikbaar hebben van voldoende bedden op de intensieve care met het daarbij behorende goed opgeleide zorgpersoneel heeft men kennelijk minder aandacht geschonken. De gevolgen daarvan heeft de jongste virus-uitbraak duidelijk aan het licht gebracht en dat nu af te doen met een bejubeling van het zorgpersoneel komt wat al te goedkoop op mij over. Het ware reëler geweest als men van overheidswege zou erkennen dat men ernstig tekort is geschoten. Nu moest er overgegaan worden naar het bijna onmenselijke besluit dat er geen bezoek meer toegelaten kon worden bij patiënten gelegen in ziekenhuizen en dat de deuren van verpleeg- verzorgingshuizen geheel en al gesloten werden voor een bezoekje aan de inwoners. Een afschuwelijke maatregel.

 

Dit als gevolg van de onverwachte crisis die het ergste deed vrezen en waarbij er veel zo niet alles kwam af te hangen van de enorme inzet van hulpverleners met het zorgpersoneel en aanvullende krachten in de ziekenhuizen op de voorgrond. Maar ook de mantelzorgers en de buurtbewoners deden wat zij konden om de ontstane problemen zoveel mogelijk te verlichten bij patiënten en kwetsbare ouderen in de eigen omgeving gelegen.
Hierbij een grote hulde aan al deze redders in nood. 
Al deze inspanningen namen niet weg dat er een groot verdriet en veel zorgen waar te nemen viel bij de partners, ouders en de familieleden van de in een ziekenhuis of zorginstelling 
opgenomen patiënten. Men maakte zich zorgen over de patiënt en de bepaling dat er vanwege mogelijke besmettingen geen bezoek bij de patiënt  toegelaten kon worden. Dit werd als zeer schrijnend ervaren, vooral ten opzichte van die gevallen waarbij de situatie verslechterde en er geen laatste afscheid meer mogelijk bleek te zijn en zelfs de laatste gang naar een rustplaats tot een minimum beperkt moest blijven. Dit  raakte alle betrokkenen onevenredig hard en dit deed de grote spanningen en het verdriet wat gezinnen met kwetsbare familieleden en kennissen al voor de virus-dreiging kenden, alleen maar in een ernstige mate nog meer toenemen. Gelukkig was er sprake van de nodige creativiteit en hulpbereidheid wat her en der prachtige initiatieven tot stand deed komen. Dit was ook hard nodig want kwetsbare ouderen worden niet zo maar spontaan zelfredzaam en kunnen ook niet op elk gewenst moment een passend sociaal steunnetwerk uit de kast trekken. Het wegvallen van hulpverlening, dagbesteding en de sterk ingeperkte contacten raakte vooral de kwetsbare ouderen en dat maakte het voor de meesten van hen het dagelijkse leventje er niet eenvoudiger op en de vereenzaming ligt in het verschiet. 

Gepoogd wordt met videobellen het gevaar van een toenemende vereenzaming tegen te gaan. Dit schijnt in sommige gevallen heel goed te lukken, maar voor veel ouderen werkt dit beeldbellen  minder bevredigend, het ontbreken van enige digitale vaardigheid is daar schuldig aan. Maar wel of niet videobellen, het kan de echte fysieke contacten voor hen nimmer vervangen.

Het wegvallen van de dagbesteding verzwaard ook de taak van de mantelzorgers. Zij zitten nu dag en nacht met hun familielid thuis, of ze kunnen juist niet naar hun familie, in verband met het gevreesde besmettingsgevaar. Dit maakt mensen wanhopig en laat dementerende ouderen niet begrijpen waarom hun kinderen en kleinkinderen niet meer langskomen.

Al met al is er momenteel sprake van een zeer moeilijke tijd waar wij het van jong tot oud moeilijk mee hebben. Jongeren worden belemmerd in hun bewegingsvrijheid. 30 en 60- jarigen moeten zich aanpassen aan allerlei regeltjes en moeten tegelijkertijd waakzaam zijn ten opzichte van het besmettingsgevaar. Maar boven de 60 jaar bevindt men zich in een kwetsbare groep waarvoor een groot scala aan veiligheidsmaatregelen van kracht zijn. Dit laatste maakt het dagelijkse leven er niet gezelliger op en velen zullen dit ervaren als een ernstige beknotting van hun mogelijkheden. Helaas het is niet ander en wij zullen daar door doorheen moeten, hopende dat er snel weer de nodige verbetering komt en het virus weer onder controle is gekregen. Tot aan dat belangrijke moment moeten wij blijven hopen dat het zorgpersoneel hun waardevolle en zeer gewaardeerde werkzaamheden kunnen blijven volhouden en dat er initiatieven gecontinueerd worden om daar waar de beperkingen het schrijnendst uitpakken voor de benodigde verlichting te zorgen.

Ik wens u daarbij heel veel sterkte toe, houdt de moed er in en biedt hulp waar nodig.

 

 

=+=+=+

[Naar overzicht]