Een goed beleid kan niet zonder daarop afgestemde maatregelen.

De wetenschap dat senioren er de voorkeur aangeven om zich zo lang mogelijk zelfstandig in de eigen woonvoorziening te handhaven, gaf rond begin 2015 de toenmalige regering, onder leiding van Premier Rutte, een prachtige vrijbrief om, in het kader van de nodig geachte bezuinigingen in de zorg, tot een beleid over te gaan waarbij senioren en chronisch zieken met lichte lichamelijke en/of, geestelijke beperkingen, verplicht werden om zo lang mogelijk met de nog aanwezige zelfredzaamheid in de eigen woonvoorziening te verblijven. Dit beleid maakte het mogelijk om een drastische vermindering van opnamen in zorginstellingen door te voeren, wat weer tot de beoogde bezuinigingen zou leiden.

Daarmee verschoof de Overheid de eigen verantwoordelijkheid naar de groep minder zelfredzame senioren en chronisch zieken, gunstig voor de schatkist en gepaard gaande aan een beroep op de  familieleden en buurtgenoten om meer hulp en bijstand te verlenen aan de minder zelfredzaam zijnde medemens. Een listige manoeuvre van Overheidswege wat meer verantwoordelijkheid toebedeelde aan de sociale achterban van de mensen die geen toegang meer verkregen tot een zorginstelling.

 

 

Direct bij het inwerking stellen van dit besluit kwam het mij al twijfelachtig voor, of de zelfredzaamheid van de langer thuis moeten blijven wonende senioren in grote lijnen wel voldoende zou zijn, om dit besluit zonder bijbehorende maatregelen aan de verwachtingen te laten voldoen. Maatregelen die bij de invoering van het besluit beperkt bleven tot een beroep op de omgeving van de thuiswonende, waar het zinvoller ware geweest, als er minstens evenveel aandacht was uitgegaan naar de beschikbaarheid van betaalbare en geschikte woningen voor bejaarden met de indicatie van langer thuis blijven wonen. Betaalbaar omdat deze groep de laatste 10 jaar niet is meegenomen in de jaarlijkse inkomens indicaties en daarnaast ook ernstig getroffen werd door de inkrimping van hun toch al bescheiden pensioentjes. Het langer thuis blijven wonen had bovendien een belangrijke impuls moeten verkrijgen, met duidelijke en voor iedereen begrijpelijke maatregelen ten opzichte van de zorgverlening aan huis en de evenzo belangrijke huishoudelijke hulpverlening. De besluitvorming ging uit van een sterke toename van de gemiddelde levensverwachtingen, zeer terecht maar dat betekent tegelijk ook een toename van boven 85-jarigen die qua leeftijd in een toenemende mate aandacht behoeven ten opzichte van de  thuiszorg en maatwerk in de huishoudelijke hulpverlening. Daar valt tot op heden nog het nodige op aan te merken en laat zich niet laat afdoen met een kortingsvoucher voor twee uur hulp in de week. Het langer thuis blijven wonen zou dan ook enorm gediend zijn, indien er van overheidswege op maatwerk afgestemde maatregelen aan het besluit toegevoegd werden en dit laat tot op heden nog veel te wensen over.

 

Daarnaast dreigt het huidige 5 jarige Overheidsbeleid ten opzichte van het langer thuis te blijven wonen, de komende jaren volkomen in de knel te geraken door de voornemens en verlangens vanuit de Overheid om het overgrote deel van het huidige woningbestand te verduurzamen. Een zeer kostbare aangelegenheid, waar de sterk groeiende groep 75-plussers nauwelijks aan mee zal kunnen of willen doen. Het vooruitzicht op een langer thuis moeten blijven wonen, met alle bijbehorende consequenties, brengt al de nodige financiële voorzichtigheid te weeg en het vooruitzicht dat de hoge investeringen in de verduurzaming zich in 15 tot 20 jaar terug laten verdienen, spreekt hen nauwelijks aan want resteert hem of haar deze tijd nog wel? Verstandiger zal men het achten om wat spaargeld achter de hand te houden voor de zorgkosten die er ongetwijfeld gaan komen. Of woningverhuurders aan de gewenste verduurzaming willen meewerken is ook nog maar de vraag en indien dit wel het geval zal zijn, mag er op een stevige huurverhoging gerekend worden, Di zal senioren nog meer noodzaken om naar een goedkopere en betaalbare huurwoning uit te kijken. Een probleem wat nu al stevig wringt, maar dan vrijwel onoplosbaar gaat worden. De vraag naar opvangmogelijkheden in een verzorgingshuis zal daarmee weer toenemen en dan is het gedaan met de optie van het langer thuis blijven wonen.

 

Hetzelfde geldt in een nog hevigere mate voor de klimaateis om het gasverbruik tot een minimum te gaan beperken en over te schakelen naar een verwarming via het grondwater. Daarvoor dienen op grote schaal de woningen van een warmwaterpomp voorzien te worden, een investering van jewelste waar maar weinig senioren in mee zullen kunnen gaan. Ook hierbij wordt weer verwezen naar de mogelijkheid op het terug verdienen van de uitgaven, maar voor hoeveel senioren zal dit een aanlokkelijk vooruitzicht zijn? Ook hier dreigt een toenemende vraag naar betaalbare woningen, met alle risico op een verdere verloedering waar het de volkshuisvesting betreft.  

 

Kortom, onze Overheid heeft ruim 5 jaar geleden zeer voortvarend gekozen voor een langer thuis blijven wonen. Die zelfde overheid, in een wat andere samenstelling, staat nu voor het vinden van werkzame oplossingen met passende maatregelen voor de knelpunten in de afgelopen 5 jaar ervaren en de zeer ingrijpende en bedreigende problemen die ons de komende jaren ten opzichte van het langer thuis blijven wonen te wachten staan. Voor mij is het dan ook overduidelijk, besluiten kunnen alleen tot een succes leiden, indien deze vergezeld gaan van daarop afgestemde maatregelen.

 

 

 =+=+=+

 

[Naar overzicht]