Zorgen rond de Zorg.

  Bij het begin van de 21ste Eeuw zo rond de jaren 2002-2003 werd men zich in Nederland bewust van een steeds meer toenemende druk ten opzichte van de benodigde aandacht voor mensen met een  lichamelijke of geestelijke beperking of chronische ziekte. Die aandacht was vooral nodig vanwege het bereiken van hogere leeftijden door ouderen, wat een stijging van ouderdomskwalen met zich meebracht en de daarmee vereiste zorgaandacht. Op zich een ontwikkeling wat binnen de lijn der verwachtingen lag, maar ondertussen blijkt dat er daarnaast ook in een toenemende mate aandacht besteed diende te worden aan jonggeborenen met een  afwijking of in een later stadium optredende gedragsstoornissen. Daar was minder rekening mee gehouden.

 

Beide factoren gekoppeld aan de aandacht voor de gezondheidsklachten zoals deze zich onder alle leeftijden kunnen voordoen, maakt de zorgverlening tot een zeer moeizame en kostbare aangelegenheid waarmee de instanties en de beleidsvoerders die daar verantwoordelijk voor zijn het knap moeilijk hebben. Bovendien loopt men met het totale zorgverleningspakket tegen twee grote problemen op, financieel heeft men de grootste problemen met de bekostiging en daarnaast wordt er gevreesd voor een tekort aan hulpverleners die de zorg-patiënt zo goed mogelijk op de been moeten houden. Financieel heeft men getracht daar enig evenwicht in te  verkrijgen,  middels het uitvaardigen van de Wet maatschappelijke ondersteuning en het in werking stellen van een voor iedereen geldende verplichte ziektekostenverzekering aangevuld met een flink bedrag aan eigen risico. Dit verschafte echter slechts een betrekkelijke verlichting, met als gevolg dat men met ingang van het jaar 2015 besloot meer verantwoordelijkheid bij de mensen zelf neer te leggen, met verwijzingen naar zelfredzaamheid, eigen kracht en een zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Met dit laatste werd het mogelijk om het aantal zorginstellingen te verminderen, daarnaast besloot onze overheid om zich zelf ook van een knellende zware  verantwoordelijkheid te ontdoen, door het beheer en invulling van alle zorgvoorzieningen over te hevelen naar de gemeenten. Dit onder de verwijzing, dat men als gemeente dichter bij de eigen inwoners staat en daardoor beter weet wat er exact nodig is om de mensen goed te kunnen helpen. Een twijfelachtige beoordeling wat een enorme taakverzwaring voor de gemeenten met zich mee bracht, extra zwaar wegend om dat er uit bezuinigingsoverwegingen verzuimd werd de daarbij behorende gelden in een voldoende mate aan de gemeenten te doen toekomen. Dit zal in vele gevallen gaan betekenen dat de burger in de toekomst via de gemeentelelijke belastingen de ontstane tekorten zullen moeten aanvullen.

Met het sluiten van zorginstellingen en het opheffen van enkele ziekenhuizen zou men verwachten dat er meer zorg verlenend personeel vrij komt. Dit valt echter bar tegen want door de ontactische en soms onbehoorlijke wijze waarmede de sluitingen gepaard zijn gaan, voelen vele hulpverleners zich zwaar bedrogen en teleurgesteld, waardoor het overgrote deel van de hulpverlenenden zich voor goed van de zorgverlening afkeren.  Dit heeft tevens ten gevolge dat het momenteel zichtbaar minder goed met de Zorg loopt, een gegeven wat vrijwel dagelijks via de krant, radio en televisie te vernemen valt. Daaruit blijkt dat er zich toestanden voordoen, onwaardig aan de bewering dat Nederland tot de beste zorg verlenende naties van de wereld behoort. Dit laatste kan best wel zo wezen, maar voor mij bevat het geheel toch te veel onvolkomenheden en dat wordt uitermate zorgelijk geacht, te meer omdat dit doet vrezen dat juist de mensen met weinig financiële middelen en een grote zorg behoefte, daar het meeste door worden gedupeerd.

Natuurlijk is de zorgverlening een complexe zaak waar veel geld mee gemoeid is, maar indien men meent dit met bezuinigingen op te moeten lossen, dan zou er eens goed nagegaan moeten worden waarom er zoveel geld verslindende functies rond de zorgverlening tot stand zijn gekomen. Oud politieke coryfeeën die topfuncties    tegen ongelooflijk hoge salarissen bij zorgkantoren verkrijgen, vele managers in dienst bij zorginstellingen, zeker niet de minst betaalden, maar die feitelijk alleen maar meer bureaucratie aan de zorg toevoegen en de  verzorgers op de werkvloer in hun productiviteit belemmeren. Leidinggevenden in het gehele zorgstelsel hebben een verantwoordelijke taak, waar vaak nauwelijks aan wordt voldaan maar desondanks dat toch behoorlijk worden beloont en zelfs met gouden handdrukken van hun functie ontheven worden.

Het is eigenlijk te ongelooflijk om waar te kunnen zijn, maar wel passend in het politieke spelletje waar ons polderlandje in uitblinkt. Kritischer kijken naar deze uitwassen zouden de totale zorgverlening in Nederland zeker geen kwaad doen, maar kennelijk durft men deze heilige huisjes niet wat zorgvuldiger onder de loep te nemen. De kroon op dit alles is echter de miljoenen subsidies die onze overheid jaarlijks aan farmaceutische bedrijven toe kent voor het ontwikkelen van nieuwe medicijnen. Logischerwijs zou men mogen verwachten dat de invloed van de verstrekte subsidie in de uiteindelijk prijs voor het medicijn wordt teruggezien, maar niets is minder waar, de farmaceuten vragen de volle prijs voor de medicijnen en profiteren met hun aandeelhouders optimaal van de winst. Een kwalijk gegeven wat onze overheid valt aan te rekenen. In het belang van de mensen voor wie de dure medicijnen van levensbelang zijn, hadden er aan de royale subsidieverlening wel wat voorwaarden verbonden kunnen worden.

Nu laat men een groep mensen ongecontroleerd profiteren van het leed van een andere groep mensen.
Dat dit een bizarre en kwalijke kant op kan gaan, werden wij kort geleden gewaar via een ongelooflijke gerechtszaak in de Verenigde Staten, waarbij de gehele top van een farmaceutisch bedrijf voor de rechter werd gedaagd, omdat men aan een tweetal belangrijke en dure medicijnen een verslavende stof had toegevoegd. Dit maakt de gebruikers blijvend afhankelijk van dat medicijn wat bovendien ook nog een stukje duurder was gemaakt. Een bijzonder kwalijke  methode om gegarandeerd te zijn van een langdurig hoog inkomen, want de verslavende toevoeging zorgt er voor dat men net als bij de sigaret maar moeilijk afstand kan nemen van het medicijn. Dat dit ook tot een risico van vroegtijdige overlijden kan leiden, deerde deze slimme jongens klaarblijkelijk niet. Het valt dan ook vurig te hopen dat dit soort  praktijken tot de Verenigde Staten beperkt blijft.

Een ander kwalijk gevolg van de bezuinigingsjacht in ons landje is de regelmatige veranderingen ten opzichte van de medicijnen die men voorgeschreven heeft gekregen. Veelal overkomt dit de mensen als een verrassing bij het afhalen van de medicijn in de apotheek. Een onaangename verrassing waar velen het flink moeilijk mee hebben en wat ook tot klachten leidt van een minder goed werkend vervangingsproduct tot het optreden van nare bijverschijnselen. Bezuinigingen zijn nodig en gewenst, maar mag dit ook leiden tot het plaats laten nemen van leken in de geneeskunde op de stoel van de dokter? Mijn inziens ware het wenselijker dat dokter en patiënt samen tot een oordeel komen over het medicijn waar men als cliënt het meeste bij gebaat is.    

Laat men dit principe los, beroep je dan ook niet op een vooraanstaande plaats ten opzichte van de gezondheidszorg, maar erken beschaamd dat men meer uit is op een beleid van beknibbeling met krentenwegers in de hoofdrol.

 

 =+=+=+

 

[Naar overzicht]