Toegankelijkheid
September 2007 presenteerde de Verenigde Naties het verdrag handicap

Dit verdrag geeft de richtlijnen aan waar men zich wereldwijd aan dient te houden, ten opzichte van het bevorderen, beschermen en waarborgen van de mensenrechten van personen met een beperking ongeacht of het een
lichamelijke beperking, chronische ziekte, visuele of gehoor problemen betreft. Bij de presentatie van dit VN verdrag stemde daar 105 landen direct mee in en ondertekenden zij dit verdrag.
Nederland stelde zich daarbij minder voortvarend op, mogelijk vanwege de op inclusie van volledige participatie gerichte doelstellingen en het ontbreken van marktwerking. Hoe het ook zij, het zou tot juli 2016 duren alvorens Nederland besloot het verdrag ook te ondertekenen en zich daarmee te verplichten tot het bevorderen en na komen van alle in het verdrag opgenomen richtlijnen.

Het VN verdrag handicap heeft het beschermen en waarborgen van de mensenrechten van personen met een beperking tot doel en dient de positie van de mens met beperkingen te verbeteren en hun rechten te versterken. Het verdrag benoemt daartoe vele aspecten uit de dagelijkse praktijk, te veel om deze allen in dit rubriekje te behandelen. Gemeend wordt dan ook om ons te moeten beperken tot dat wat de toegankelijkheid in zijn algemeenheid aangaat, te meer omdat dit een aspect van groot belang is voor alle personen die voor hun verplaatsing afhankelijk zijn van een rollator, een rolstoel of een scootmobiel. Toegankelijkheid is een zeer belangrijk aspect, zowel ten opzichte van de Openbare buitenruimte, het Openbaar Vervoer, openbare gebouwen, zorg instellingen, woningen en de praktijk adressen van zorgverleners. De algemene toegankelijkheid is tevens een belangrijke voorwaarde bij het, door de overheid gewenste, zolang mogelijk zelfstandig verblijven in de eigen woonvoorziening. Niet alleen waar het de woning zelf betreft, maar ook ten opzichte van de openbare buitenruimte en het
openbaar vervoer. Om zelfstandig te kunnen functioneren moet men boodschappen kunnen doen en dient alles
goed bereikbaar en volkomen toegankelijk te zijn.

H
oe is het anno 2018 over het algemeen genomen met de toegankelijkheid binnen de gemeente Haarlemmermeer gesteld? Beslist niet om te juichen. Projecten gerealiseerd in de periode na het jaar 2000 vertonen over het algemeen genomen een vrij goed beeld doch dat geldt in een beduidend mindere mate voor projecten die voor die tijd tot stand zijn gekomen, daarbij valt duidelijk waar te nemen dat de toegankelijkheid minder aandacht verkreeg. In de periode voor 2000 hield ik mij als vrijwilliger bij de BGH vooral bezig met de toegankelijkheid van de Openbare buitenruimte en de woningen en heb daarbij meermalen kritische bevindingen overgebracht naar de personen die daarvoor verantwoordelijk geacht mochten worden. Daarbij werd veelvuldig verondersteld en soms ook waargenomen dat er wat met die kritische bevindingen gedaan was, maar nu zelf ten gevolge van een verkeersongeluk op een scootmobiel aangewezen, kom ik nog steeds voor te hoge drempels te staan, ontoegankelijke woningen, onoverzichtelijk oversteekplaatsen en openbaar vervoer wat niet toegankelijk is vanwege niet werkende of afwezige inrij voorzieningen. De Nieuwe Silo in Graan voor Visch vrij recent gebouwd en voorzien van een hoge drempel is vrij lastig toegankelijk. Dank zij een oprijplaat kan je met een scootmobiel naar binnen rijden, maar uitrijden is vrijwel onmogelijk vanwege het ontbreken van een oprijplaat je loopt dan met de scootmobiel vast op de drempel. Van iemand gezeten in een rolstoel of scootmobiel kan moeilijk verwacht worden dat de oprijplaat dan even naar de andere kant van de drempel verplaatst wordt.

Velen zullen daartoe niet meer in staat zijn. Bovendien werd mij zeer laconiek meegedeeld dat het ook niet de bedoeling is dat er met een scootmobiel naar binnen gereden wordt. Mooi dus de Nieuwe Silo is niet bedoeld voor een bepaalde categorie mensen, mijn inziens een staaltje van negeren van het recht van mensen met een handicap. Een zelfde situatie geldt voor het nabijgelegen gebouw van het P-punt ook daar is sprake van het buiten laten staan van een scootmobiel, of er dan nog wel over voldoende loopvermogen wordt beschikt om binnen te kunnen komen schijnt men niet nagedacht te hebben. Een kwalijke zaak is het bovendien dat er niet gedacht is aan een bescheiden voorziening waarmede het hulpmiddel enigermate beschut tegen regen buiten beide gebouwen achtergelaten kan worden. Nu betekent het dat men als scootmobiel berijder niet met droge billen thuiskomst vanwege een door en door nat geregende zitplaats.


Jaarlijks wordt er in de maand juni in de gemeente Haarlemmermeer een veteranen dag gehouden voor alle buiten Nederland ingezette militairen. Gebruikelijk vindt dit plaats in het gemeente huis, maar dit jaar werd er ter gelegenheid van de tiende editie van de veteranen dag gekozen voor het cultuurgebouw de Meerse. De tiende bijeenkomst wilde men een feestelijk tintje geven, maar ook hierbij bleek weer dat er binnen het gemeentehuis over het een en ander niet goed nagedacht was. Een deel van de veteranen, kort na de tweede wereldoorlog uitgezonden naar Indonesië, is inmiddels 90 jaar en ouder en daarbij valt te bedenken dat meerdere genodigden gebruik moeten maken van een hulpmiddel om de veteranen dag bij te kunnen wonen. Dat had de vraag moeten doen rijzen, of de Meerse wel de ideale gelegenheid was om daar een veteranen bijeenkomst te beleggen.
Kennelijk is dit niet gebeurd. Voordat de Meerse de deuren opende werden er door mij al meerdere personen met een rollator waar genomen, terwijl mijn persoontje als enigste met de scootmobiel gearriveerd was. De entree tot de Meerse verliep wat chaotisch omdat iedereen zo snel mogelijk binnen wilde zijn voor het veroveren van een goede plek. Ten gevolge daarvan was het mij pas als een van de laatsten mogelijk de entree te passeren om daarbij tegelijk overvallen te worden met het verzoek om mijn Scootmobiel bij de deur achter te laten. Dat was op zich geen probleem maar de overstap van scootmobiel naar rollator vergde enige tijd en daarna in de foyer aangekomen waren alle plaatsen bezet en verwees men mij naar de verhoging achter in de foyer waar nog een plaatsje vrij was. Een totaal onbruikbare oplossing daar er twee traptreden genomen moesten worden om de verhoging te kunnen bereiken, net iets te veel voor een moeizaam lopende met rollator. De grootste deceptie van de avond wachtte mij echter bij het willen plaatsnemen in de theater zaal voor het bijwonen van het optreden van een gerenommeerd orkest. Bij de ingang van de zaal werd mij vriendelijk meegedeeld dat de zaal niet met een rollator betreden mocht worden en dat betekende voor mij het einde van deze veteranen dag want zonder rollator zou het bereiken van een zitplaats te valgevaarlijk zijn.
Dus geen concert en weer vroeg thuis van wat een feestelijk getinte veteranen dag had moeten zijn.


Als belangenbehartiger werden voorheen vele mensen door mij thuis bezocht, voor het behulpzaam zijn bij het oplossen van zich voordoende problemen. Dat gebeurde normaliter in de woonkamer. Nu gebonden aan de scootmobiel lukt dit in vele gevallen niet meer als direct gevolg van de slechte toegankelijkheid van de woningen.
Een probleem aan de voordeur afhandelen is nauwelijks een optie, zeker niet als er formulieren ingevuld moeten worden bij regenachtig weer. Het bezoeken van hulpvragers is echter geheel en al onmogelijkheid als een woning alleen maar bereikt kan worden via een binnen of buitentrap. Afhankelijk van een hulpmiddel kom je dan niet eens bij de voordeur.

Meer aandacht voor het VN verdrag handicap
zou dan ook voor alle
voornoemde situaties een
hele verbetering betekenen.

Daar wordt verwachtingsvol naar uitgekeken.


  =+=+=+